Op het eerste gezicht fascineren deze repetitieve zwart-witreproducties door hun raadselachtige uitstraling. Hun oorsprong is onthullend: hoewel ze op foto's lijken, zijn het in feite fotokopieën. Getroffen door posttraumatische stress en depressie, creëerde de kunstenaar deze serie in 2019 in haar Parijse kantoor. Geëngageerd door de routine van "metro-werk-slapen", besloot ze in een gebaar van wanhoop haar gezicht op de kopieermachine te drukken. Het resultaat fascineerde haar en zo begon een reeks experimenten, waarbij elke kopie een ander facet van haar innerlijk onbehagen vastlegde. De vellen die uit de machine rollen lijken op elkaar: kopieën van hetzelfde gezicht en dezelfde emoties, net zoals kantoordagen imperfecte kopieën van elkaar zijn. In de loop der tijd werd dit geheime ritueel haar manier om zich te verzetten tegen de verstikkende eenvormigheid van de werkvloer en de vervreemding van de stedelijke samenleving. Door te spelen met schaduwen, haar, sterke contrasten en vertrokken gezichtsuitdrukkingen, creëert ze visuele metaforen van haar psychofysische toestand. Door de onpersoonlijke techniek van het fotokopiëren artistiek te misbruiken, transformeert ze een massaproductieproces in een intieme vorm van expressie. Elk A4-tje wordt de drager van haar wanhoopskreet en haar verzet tegen de verstikkende routine.
1 werk
798 €
Techniek
PVC strip
Materialen
Jet d'encre
Afmetingen
67 × 277 cm
Beschrijving
Deze serie, in 2019 ontstaan in het hart van een Parijs kantoor, komt voort uit een strijd tegen depressie en vervreemdende routine. Door het eigen gezicht te scannen, verandert de kunstenaar het kopieerapparaat in een instrument voor intieme expressie. Elke afdruk is een kreet van verzet tegen de routine en een rauwe metafoor voor menselijke kwetsbaarheid.