La ruine

"De ruïne" is hier geen louter overblijfsel, het is een ademtocht. Onder het gulle impasto van een bijna geologische materie vangt de kunstenaar het heilige moment waarop de steen zijn trots opgeeft om zich aan de tijd over te leveren. Men wordt gegrepen door dit dramatische clair-obscur: een barnsteenkleurig, bijna goddelijk licht strijkt langs de gebroken randen en transformeert het verval in een kathedraal van stilte. De techniek, bestaande uit nerveuze krassen en doorschijnende glacis, creëert een melancholische diepte. Hier is de instorting geen einde, maar een poëtische metamorfose. Een meesterlijk werk dat ons toefluistert dat in elk brokstuk een eeuwigheid schuilt.